تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٢
١. آبيارى:
برقها معمولًا حرارت فوقالعادهاى- گاه در حدود پانزده هزار درجه سانتيگراد- توليد مىكنند. اين حرارت كافى است كه مقدار زيادى از هواى اطراف را بسوزاند و در نتيجه فشار هوا فوراً كم شود و مىدانيم در فشار كم، ابرها مىبارند. و به همين دليل غالباً به دنبال جهش برق، رگبارها شروع مىشود و دانههاى درشت باران فرو مىريزند و ازاينرو برق در واقع يكى از وظايفش آبيارى است.
٢. سمپاشى:
هنگامى كه برق با آن حرارتش آشكار مىشود قطرات باران با مقدارى اكسيژن اضافى، تركيب مىشوند و آب سنگين يعنى آب اكسيژنه (٢ O ٢ H) ايجاد مىكنند و مىدانيم كه آب اكسيژنه يكى از آثارش كشتن ميكروبهاست، و به همين جهت در مصارف طبّى براى شستوشوى زخمها به كار مىرود.
قطرات آب اكسيژنه هنگامى كه بر زمين مىبارد، تخم آفات و بيمارىهاى گياهى را از ميان مىبَرد و آنها را سمپاشى مىكند، به همين دليل گفتهاند كه هر سال رعد و برق كم باشد آفات گياهى بيشتر است.
٣. تغذيه و كودرسانى:
قطرات باران كه بر اثر برق و حرارت شديد و تركيب، يك حالت اسيد كربنى پيدا مىكند، هنگام پاشيده شدن بر زمين و تركيب با آنها يكنوع كود مؤثّر گياهى مىسازد و گياهان از اين طريق تغذيه مىشوند.
بعضى از دانشمندان گفتهاند: مقدار كودى كه در طىّ سال از مجموع برقهاى