٢٥ وَالَّذِينَ يَنقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَيَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُوْلَئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ٢٦ اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ وَفَرِحُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتَاعٌ
٢٥. آنها كه عهد الهى را پس از محكم كردن مى شكنند، و پيوندهايى را كه خدا دستور به برقرارى آن داده قطع مى‌كنند، و در روى زمين فساد مى‌نمايند، براى آنهاست لعنت (و دورى از رحمت الهى)؛ و مجازات سراى آخرت!
٢٦. خدا روزى رابراى هر كس بخواهد گسترده مى‌سازد، يا تنگ مى‌گيرد ولى آنها [: كافران‌] به زندگى دنيا، شاد (و خوشحال) شدند؛ در حالى كه زندگى دنيا در برابر آخرت، جز متاع ناچيزى نيست.
تفسير:
دنياپرستان تبهكار
چون نيك و بد همواره در مقايسه با يكديگر است كه معنا پيدا مى‌كند، پس از ذكر صفات «اولواالالباب» و حق‌جويان كه در آيات گذشته مشروحاً آمد، در