براى هر صبركننده شكرگزار» (إِنَّ فِى ذلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ).
«صبّار» و «شكور» هر دو صيغه مبالغه است كه يكى فزونىِ صبر را مى‌رساند و ديگرى فزونى شكرگزارى نعمت را، اشاره به اينكه افراد باايمان نه در هنگام بروز مشكلات و روزهاى سخت دست و پاى خود را گم مى‌كنند و تسليم حوادث مى‌شوند و نه در روزهاى پيروزى و نعمت به غرور و غفلت گرفتار مى‌آيند. ذكر اين دو بعد از اشاره به «ايّام اللَّه» گويا ناظر به همين مطلب است.
* در آيه بعد به يكى از «ايّام اللَّه» و روزهاى درخشان و پربارى كه در تاريخ بنى‌اسرائيل وجود داشته و تذكّر آن عبرتى براى مسلمانان است اشاره كرده مى‌گويد: «و (به‌خاطر آور) هنگامى (را) كه موسى به قومش گفت: نعمت خدا را بر خود به ياد داشته باشيد، زمانى كه شما را از (چنگال) آل فرعون رهايى بخشيد» (وَ إِذْ قَالَ مُوسَى‌ لِقَوْمِهِ‌اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ أَنجَيكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ).
«همانان كه شما را به بدترين وجهى عذاب مى‌كردند؛ پسرانتان را سر مى‌بريدند و زنانتان را (براى خدمتكارى) زنده مى‌گذاشتند» (يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ وَ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَ يَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ).
«و در اين، آزمايش بزرگى از طرف پروردگارتان براى شما بود» (وَ فِى ذلِكُمْ بَلَاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ).
و چه روزى از اين پربركت‌تر كه شرّ جمعيّت خودكامه و سنگدل و استعمارگرى را از سرتان كوتاه كرد؟ همانان كه بزرگ‌ترين جنايت را در حقّ شما مرتكب مى‌شدند. چه جنايتى از اين بالاتر كه پسرانتان را همچون حيوانات سر مى‌بريدند (قابل توجّه اينكه قرآن تعبير به ذبح مى‌كند نه قتل) و از اين مهم‌تر، نواميس شما به صورت كنيزانى در چنگال دشمن بى‌آزرم بودند.