تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٩
مىدارند؛ و از آنچه به آنها روزى دادهايم، پنهان و آشكار، انفاق مىكنند؛ و با حسنات، سيّئات را برطرف مىسازد؛ سرانجام (نيك) سراى آخرت، از آنِ آنهاست.
٢٣. (همان) باغهاى جاويدان بهشتى كه همراه پدران و همسران و فرزندان صالحشان، وارد آن مىشوند؛ و فرشتگان از هر درى بر آنان وارد مىگردند؛
٢٤. (و به آنان مىگويند:) سلام بر شما به خاطر صبر و استقامتتان! چه نيكوست سرانجامِ سراى جاويدان!
تفسير:
درهاى هشتگانه بهشت و برنامه اولواالالباب
در آيات مورد بحث ترسيم و تجسّمى از جزئيّات برنامههاى سازنده طرفداران حق به چشم مىخورد كه بحث آيات گذشته را تكميل مىكند.
در اوّلين آيه مورد بحث به صورت يك استفهام انكارى مىفرمايد: «آيا كسى كه مىداند آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده حقّ است، همانند كسى است كه نابيناست؟» (أَفَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَى).
چه تعبير جالبى! نمىگويد آيا كسى كه مىداند كه اين قرآن بر حقّ است مانند كسى است كه نمىداند، بلكه مىگويد: آيا كسى كه اين را مىداند همانند نابيناست؟ اين تعبير اشاره لطيفى است به اينكه ندانستن اين واقعيّت به هيچروى امكانپذير نيست مگر اينكه چشم دل انسان بهكلّى از كار افتاده باشد، وگرنه چگونه ممكن است دارنده چشم بينا و سالم، چهره آفتاب را نبيند؟ و عظمت اين قرآن، درست همانند نور آفتاب است.
و لذا در پايان آيه اضافه مىكند: «تنها صاحبان انديشه متذكّر مىشوند» (إِنَّمَا