٥ وَإِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَئِذَا كُنَّا تُرَاباً أَئِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ وَأُوْلَئِكَ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ وَأُوْلَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ٦ وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَقَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ الْمَثُلَاتُ وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلَى ظُلْمِهِمْ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقَابِ
٥. و اگر (از چيزى) در شگفتى فرو مى‌روى، عجيب گفتار آنهاست كه مى‌گويند: «آيا هنگامى كه ما خاك شديم، (بار ديگر زنده مى‌شويم و) به خلقت جديدى بازمى‌گرديم؟!» آنها كسانى هستند كه به پروردگارشان كافر شده‌اند؛ و غل و زنجيرها در گردنشان است؛ و آنها اهل دوزخند، و جاودانه در آن خواهند ماند.
٦. آنها پيش از تقاضاى حسنه (و رحمت)، از تو تقاضاى شتاب در سيّئه (و عذاب) مى‌كنند؛ با اينكه پيش از آنها بلاهاى عبرت‌انگيز نازل شده است. و پروردگار تو نسبت به مردم- با اينكه ظلم مى‌كنند- داراى آمرزش است؛ و (در عين حال،) پروردگارت سخت‌كيفر است!
تفسير:
تعجّب كفّار از معاد
بعد از بحثى كه درباره نشانه‌هاى عظمت خداوند در آيات قبل گذشت، در