٢٧ وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ ٢٨ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ٢٩ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ
٢٧. كسانى كه كافر شدند مى‌گويند: «چرا نشانه (و معجزه) اى از پروردگارش بر او نازل نشده است؟!» بگو: «خداوند هر كس را بخواهد گمراه، و هر كس را كه بازگردد، به‌سوى خودش هدايت مى‌كند.»
٢٨. همان كسانى كه ايمان آورده‌اند، و دل‌هايشان به ياد خدا مطمئن (و آرام) است؛ آگاه باشيد، تنها با ياد خدا دل‌ها آرام مى‌گيرد.
٢٩. كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند، براى آنها پاكيزه‌ترين (زندگى) و سرانجام نيك است.
تفسير:
ياد خدا مايه آرامش دل‌هاست
از آنجا كه در اين سوره بسيارى از بحث‌ها درباره توحيد و معاد و رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله است، نخستين آيه مورد بحث بار ديگر به سراغ مسأله دعوت پيامبر