١١ قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَمَا كَانَ لَنَا أَنْ نَأْتِيَكُمْ بِسُلْطَانٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلْ الْمُؤْمِنُونَ ١٢ وَمَا لَنَا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَى مَا آذَيْتُمُونَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلْ الْمُتَوَكِّلُونَ
١١. پيامبرانشان به آنها گفتند: «درست است كه ما بشرى همانند شما هستيم، ولى خداوند بر هر كس از بندگانش بخواهد (و شايسته باشد)، نعمت مى‌بخشد (و مقام رسالت عطا مى‌كند)؛ و براى ما ممكن نيست جز به فرمان خدا معجزه‌اى بياوريم؛ و (از تهديدهاى شما نمى‌هراسيم؛) مؤمنان بايد تنها بر خدا توكّل كنند!
١٢. و چرا بر خدا توكّل نكنيم، با اينكه ما را به راه‌هاى (سعادت) مان رهبرى كرده است؟! و ما به‌يقين در برابر آزارهاى شما صبر خواهيم كرد (و دست از رسالت خويش برنمى‌داريم). و توكّل‌كنندگان، بايد فقط بر خدا توكّل كنند.»
تفسير:
تنها بر خدا توكّل كنيد
در اين دو آيه پاسخ پيامبران را از بهانه‌جويى‌هاى مخالفان لجوج- كه در آيات گذشته آمده- مى‌خوانيم.