٤٢ وَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غَافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ إِنَّمَا يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصَارُ ٤٣ مُهْطِعِينَ مُقْنِعِي رُءُوسِهِمْ لَايَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ وَأَفْئِدَتُهُمْ هَوَاءٌ ٤٤ وَأَنذِرْ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمْ الْعَذَابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنَا أَخِّرْنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَنَتَّبِعْ الرُّسُلَ أَوَلَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ مَا لَكُمْ مِنْ زَوَالٍ ٤٥ وَسَكَنتُمْ فِي مَسَاكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ وَتَبَيَّنَ لَكُمْ كَيْفَ فَعَلْنَا بِهِمْ وَضَرَبْنَا لَكُمْ الْأَمْثَالَ
٤٢. (اى پيامبر!) هرگز گمان مبر كه خدا، از آنچه ستمكاران انجام مى‌دهند، غافل است! (نه، بلكه كيفر) آنها را براى روزى كه چشم‌ها در آن (به‌خاطر ترس و وحشت) از حركت باز مى‌ايستد تأخير مى‌اندازد؛
٤٣. در حالى كه (در آن روز) گردن‌ها را كشيده، سرها را بالا نگه داشته، حتّى پلك چشم‌هايشان (به سبب وحشت) از حركت بازمى‌مانَد؛ و دل‌هايشان (فرو مى‌ريزد؛ و از انديشه و اميد،) خالى مى‌گردد.
٤٤. و مردم را از روزى كه عذاب الهى به‌سراغشان مى‌آيد، بترسان! آن روز كه ستمكاران مى‌گويند: «پروردگارا! مدّت كوتاهى ما را مهلت ده، تا دعوت تو را بپذيريم و از پيامبران پيروى كنيم!» (امّا پاسخ مى‌شنوند كه:) مگر شما نبوديد كه پيش از اين سوگند ياد كرديد كه زوال و فنايى براى شما نيست؟!