استفاده مى‌شود كه ايمان و يا حتّى ولايت، شرطِ قبولى اعمال يا ورود در بهشت است. بنابراين اگر بهترين اعمال هم از افراد فاقد ايمان سر بزند مقبول درگاه خدا نخواهد بود.
از اين پرسش مى‌توان چنين پاسخ گفت: مسأله قبولى اعمال مطلبى است و پاداش مناسب داشتن مطلب ديگر. به همين دليل مشهور در ميان دانشمندان اسلام اين است كه مثلًا نماز بدون حضور قلب يا با ارتكاب بعضى از گناهان مانند غيبت، مقبول درگاه خدا نيست با اينكه مى‌دانيم چنين نمازى شرعاً صحيح است؛ اطاعت فرمان خداست و اداى وظيفه محسوب مى‌شود و مسلّماً اطاعت فرمان خدا بدون پاداش نخواهد بود. بر اين اساس، قبول عمل همان مرتبه عالى عمل است و در مورد بحث ما نيز همين را مى‌گوييم كه اگر خدمات انسانى و مردمى با ايمان همراه باشد عالى‌ترين محتوا را خواهد داشت در غير اين صورت به‌كلّى بى‌محتوا و بى‌پاداش نخواهد بود.
همين پاسخ را نيز در زمينه ورود در بهشت مى‌گوييم كه پاداش عمل لازم نيست منحصراً ورود در جنّت باشد.
(اين عصاره بحث و مناسب يك بحث تفسيرى است مشروح آن را بايد در مباحث فقهى طرح كرد).