سخن از علم وسيع پروردگار و آگاهى او بر همه چيز است، همان علمى كه سرچشمه نظام آفرينش و شگفتى‌هاى خلقت و دلايل توحيد است، همان علمى كه پايه معاد و دادگاه بزرگ قيامت است. در اين آيات روى هر دو قسمت (علم به نظام آفرينش و علم به اعمال بندگان) تكيه شده است.
نخست مى‌گويد: «خداوند از جنين‌هايى كه هر (انسان يا حيوان) ماده‌اى حمل مى‌كند آگاه است» (اللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ كُلُّ أُنثَى‌).
«و نيز از آنچه رحم‌ها كم مى‌كنند» و پيش از موعد مقرّر مى‌زايند (وَ مَا تَغِيضُ الْأَرْحَامُ). «١»

«و هم از آنچه افزون مى‌كنند» و بعد از موقع مى‌زايند (وَ مَا تَزْدَادُ).
در تفسير سه جمله بالا در ميان مفسّران گفت‌وگو بسيار است:
برخى چنانكه در بالا گفتيم آن را اشاره به صورت‌هاى سه‌گانه حمل دانسته‌اند كه گاهى در موعد مقرّر متولّد مى‌شود، گاهى قبل از موقع (گويى زمان لازم را در خود فرو برده است) و گاهى بعد از موعد مقرّر تولّد مى‌يابد. خداوند همه اينها را مى‌داند و از تاريخ تولّد جنين و لحظه آن بى‌كم‌وكاست آگاه است. و اين از امورى است كه هيچ‌كس و هيچ دستگاهى دقيقاً نمى‌تواند آن را مشخّص كند.
اين علم مخصوص ذات پروردگار است و دليل آن هم روشن است چون استعداد رحم‌ها و جنين‌ها كاملًا متفاوت است و هيچ‌كس از تفاوت آنها دقيقاً آگاه نيست.