تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٣
زمين و بخشى از پديدههاى ميان اين دو (شب و روز) است.
سابقاً گفتيم باز هم يادآورى آن لازم است كه انسان از ديدگاه قرآن آنقدر عظمت دارد كه همه اين موجودات به فرمان «اللَّه» مسخّر او گشتهاند، يعنى يا زمام اختيارشان به دست انسان است و يا در خدمت منافع انسان حركت مىكنند و در هر حال آنقدر به انسان عظمت داده است كه بهصورت يك هدف عالى در مجموعه آفرينش درآمده است.
خورشيد براى او نورافشانى مىكند، بسترش را گرم مىسازد، انواع گياهان براى او مىروياند، محيط زندگانيش را از لوث ميكروبهاى مزاحم پاك مىكند، شادى و سرور مىآفريند و مسير زندگى را به او نشان مىدهد.
ماه چراغ شبهاى تاريك اوست، تقويمى است طبيعى و جاودانى، جزر و مدى كه بر اثر ماه پيدا مىشود بسيارى از مشكلات انسان را مىگشايد، درختان بسيارى را بهخاطر بالا آمدن آب نهرهاى مجاور درياها آبيارى مىكند، درياى خاموش و راكد را به حركت درمىآورد و از ركود و گنديدن حفظ مىكند و اكسيژن لازم بر اثر تموّج، در اختيار موجودات زنده درياها مىگذارد.
بادها كشتىها را در سطح درياها و اقيانوسها به حركت درمىآورند و بزرگترين مركب و وسيعترين جادّههاى انسان را كشتىها و درياها تشكيل مىدهند تا آنجا كه گاه كشتىهايى به عظمت يك شهر و با همان جمعيّت كه در يك شهر كوچك زندگى مىكنند، بر پهنه اقيانوسها به حركت درمىآيند.
نهرها در خدمت او هستند، زراعتهايش را آبيارى و دامهايش را سيراب و محيط زندگيش را با طراوت و حتّى موادّ غذاييش (ماهىها) را در دل خود براى او مىپرورانند.
تاريكى شب همچون لباسى او را مىپوشاند و آرامش و راحتى به او ارزانى