آنها از نزول اين آيات بر تو خوشحال و خشنودند، زيرا از يك‌سو آن را هماهنگ با نشانه‌هايى كه در دست دارند مى‌بينند و از سوى ديگر، مايه رهايى و نجات آنها از شرّ خرافات و عالِم‌نمايان يهود و مسيحى و امثال آنهاست كه ايشان را به قيد و بند كشيده و از آزادى فكرى و تكامل انسانى محروم كرده بودند.
و اينكه بعضى از مفسّران بزرگ گفته‌اند منظور از الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ اصحاب و ياران محمّد صلى الله عليه و آله است، بسيار بعيد به نظر مى‌رسد زيرا اين تعبير درباره مسلمانان معمول نيست. به علاوه با جمله بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ سازگار نيست. «١»
و اينكه سوره رعد مكّى است هيچ منافاتى با آنچه گفته شد ندارد، زيرا اگرچه مركز اصلى يهود، مدينه و خيبر و مركز اصلى مسيحيان، نجران و مانند آن بود، ولى به مكّه رفت‌وآمد داشتند و افكار و فرهنگ و معتقدات آنها كم‌وبيش در مكّه منعكس بود؛ به همين دليل مردم مكّه به‌خاطر نشانه‌هايى كه آنها از آخرين پيامبر الهى مى‌دادند در انتظار ظهور چنين پيامبرى بودند (داستان ورقة بن نوفل و امثال آن معروف است).
در برخى ديگر از آيات قرآن نيز شواهدى بر اين موضوع داريم كه مؤمنان راستين از اهل كتاب، از نزول آيات قرآن بر پيامبر صلى الله عليه و آله خوشحال بودند. در آيه ٥٢ سوره قصص چنين مى‌خوانيم: الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِهِ هُمْ بِهِ يُؤْمِنُونَ:
«كسانى كه پيش از آن كتاب آسمانى در اختيارشان قرار داده بوديم به اين قرآن ايمان مى‌آورند».
سپس اضافه مى‌كند: «و بعضى از احزاب (و گروه‌ها)، قسمتى از آن را (كه بر تو نازل شده است) انكار مى‌كنند» (وَ مِنَ الْأَحْزَابِ مَنْ يُنْكِرُ بَعْضَهُ).