آيات مورد بحث بخشى از صفات مفسدان و آنها كه انديشه واقعى خود را از دست داده‌اند بيان كرده مى‌گويد: «آنان كه عهد الهى را بعد از محكم كردن آن مى‌شكنند، و پيوندهايى را كه خدا دستور به برقرارى آن داده قطع مى‌كنند، و در روى زمين فساد مى‌نمايند، لعنت براى آنهاست و بدى (مجازات) سراى آخرت» (وَالَّذِينَ يَنقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِى‌الْأَرْضِ أُوْلئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ).
در حقيقت، تمام مفاسد عقيدتى و علمى آنها در سه جمله خلاصه شده است:
١. شكستن پيمان‌هاى الهى؛ كه شامل پيمان‌هاى فطرى، پيمان‌هاى عقلى و پيمان‌هاى تشريعى مى‌شود.
٢. قطع رابطه‌ها؛ كه رابطه با خدا، رابطه با رهبران الهى، رابطه با خلق و رابطه با خويشتن را در بر مى‌گيرد.
٣. آخرين قسمت، كه ثمره دو قسمت قبل است، فساد در روى زمين است.
كسى كه پيمان با خدا را بشكند و پيوندها را از هر سو ببُرد، آيا كارى جز فساد انجام خواهد داد؟
اين كوشش‌ها از ناحيه اين گروه به‌خاطر رسيدن به مقاصد مادّى، يا حتّى خيالى صورت مى‌گيرد و به جاى اينكه آنها را به هدف ارزنده‌اى نزديك كند دور مى‌سازد چون لعنت يعنى دورى از رحمت خدا. «١»
جالب اينكه در اين آيه و آيه گذشته، «دار» (خانه و سرا) به صورت مطلق آمده، اشاره به اينكه سراى واقعى در حقيقت، سراى آخرت است زيرا هر سراى