علاوه بر اين: «و تا موعد مقرّرى شما را باقى بگذارد، تا راه تكامل خويش را بپيماييد و حدّاكثر بهره لازم را از اين زندگى ببريد (وَ يُؤَخِّرَكُمْ إِلَى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى).
در حقيقت دعوت پيامبر براى دو هدف بوده است، يكى آمرزش گناهان و به تعبيرى ديگر پاك‌سازى روح و جسم و محيط زندگى بشر، و ديگرى ادامه حيات تا زمان مقرّر كه اين دو در واقع علّت و معلول يكديگرند، زيرا جامعه‌اى مى‌تواند به حيات خود ادامه دهد كه از گناه و ظلم پاك باشد.
در طول تاريخ، جوامع بسيارى بر اثر ستمكارى و هوسبازى و گناهان، به‌اصطلاح جوانمرگ شدند و به تعبير قرآن به «اجل مُسمّى» نرسيدند.
در حديث جامع و جالبى نيز از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: مَن يَموتُ بِالذُّنوبِ أكثَرُ مِمّن يَموتُ بِالْآجالِ وَ مَن يَعيشُ بِالإحسانِ أكثَرُ مِمَّن يَعيشُ بِالأعمارِ: «آنها كه با گناه مى‌ميرند بيش از كسانى هستند كه با اجل طبيعى از دنيا مى‌روند، و آنها كه با نيكى زنده مى‌مانند (و طول عمر مى‌يابند) بيش از كسانى هستند كه به عمر معمولى باقى مى‌مانند». «١»
و نيز از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه فرمود: إنَّ الرَّجُلَ يُذنِبُ الذَّنبَ فَيُحرِمُ صَلاةَ الليلِ وَ إنَّ العَمَلَ السَّيّى‌ءَ أسرَعُ في صاحِبِه مِنَ السّكّينِ في اللَّحمِ: «گاهى انسان گناه مى‌كند و از اعمال نيكى همچون نماز شب بازمى‌ماند (بدانيد) كار بد در فناى انسان از كارد در گوشت سريع‌تر اثر مى‌كند». «٢»