كه حرم توست، ساكن ساختم تا نماز را برپا دارند؛ تو دل‌هاى گروهى از مردم را متوجّه آنها ساز؛ و از ثمرات به آنها روزى ده؛ شايد آنان شكر تو را به‌جاى آورند.
٣٨. پروردگارا! تو آنچه را كه پنهان كرده و يا آشكار مى‌سازيم، مى‌دانى؛ و چيزى در زمين و آسمان بر خدا پنهان نيست.
٣٩. ستايش مخصوص خدايى است كه در پيرى، اسماعيل و اسحاق را به من بخشيد؛ به‌يقين پروردگار من، شنونده (و اجابت‌كننده) دعاست.
٤٠. پروردگارا! مرا برپادارنده نماز قرار ده، و از فرزندانم (نيز چنين فرما)، پروردگارا! دعاى مرا بپذير.
٤١. پروردگارا! من و پدر و مادرم و همه مؤمنان را، در آن روزى كه حساب برپا مى‌شود، بيامرز!»
تفسير:
دعاهاى سازنده ابراهيم بت‌شكن
از آنجا كه در آيات گذشته بحث از مؤمنان راستين و شاكران در برابر نعمت‌هاى خدا در ميان بود، به دنبال آن در آيات مورد بحث گوشه‌اى از دعاها و درخواست‌هاى ابراهيم، بنده مقاوم و شاكر خدا را بيان مى‌كند تا تكميلى باشد براى بحث گذشته و سرمشق و الگويى براى كسانى كه مى‌خواهند از نعمت‌هاى الهى بهترين بهره را بگيرند. مى‌گويد: به ياد آوريد «زمانى (را) كه ابراهيم گفت:
پروردگارا، اين شهر [: مكّه‌] را سرزمين امنى قرار ده» (وَ إِذْ قَالَ إِبْرهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذَا الْبَلَدَ آمِنًا).
«و من و فرزندانم را (مشمول لطف و عنايتت بنما و) از پرستش بت‌ها دور نگاه‌دار» (وَاجْنُبْنِى وَبَنِىَّ أَنْ نَّعْبُدَ الْأَصْنَامَ).