١٠٢ ذَلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ وَمَا كُنتَ لَدَيْهِمْ إِذْ أَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُونَ ١٠٣ وَمَا أَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ ١٠٤ وَمَا تَسْأَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ ١٠٥ وَكَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ ١٠٦ وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ ١٠٧ أَفَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ أَوْ تَأْتِيَهُمْ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ
١٠٢. (اى پيامبر!) اين از اخبار غيبى است كه به تو وحى مى‌فرستيم؛ تو (هرگز) نزد آنها نبودى هنگامى كه به اتّفاق تصميم مى‌گرفتند و توطئه مى‌كردند.
١٠٣. ولى اكثر مردم، هر چند اصرار داشته باشى، ايمان نمى‌آورند.
١٠٤. و تو (هرگز) از آنها در برابر اين دعوت پاداشى نمى‌طلبى؛ آن نيست مگر تذكّرى براى جهانيان.
١٠٥. و چه بسيار نشانه‌اى (از خدا) در آسمان‌ها و زمين است كه آنها از كنارش مى‌گذرند، در حالى كه از آن رويگردان و غافلند.
١٠٦. و بيشتر آنها به خدا ايمان نمى‌آورند، مگر آنكه ايمان خود را با شرك آلوده