اين آيه با اين تعبير خاص، دليل ديگرى بر مسأله تجسّم اعمال است.
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «به‌يقين خداوند سريع‌الحساب است» (إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ).
كاملًا روشن است هنگامى كه اعمال انسان از ميان نرود و با تغيير چهره به‌سراغ آدمى بيايد، ديگر حسابى از آن سريع‌تر نخواهد بود و در واقع حسابش همراه خودش است.
در بعضى از روايات مى‌خوانيم: إنَّ اللَّهَ تَعالى‌ يُحاسِبُ الخَلائقَ كُلَّهُم في مِقدارِ لَمحِ البَصَرِ: «خداوند، به‌اندازه يك چشم برهم زدن حساب همه خلايق را مى‌رسد». «١»
اصولًا محاسبه پروردگار نياز به زمان ندارد و آنچه در روايت مذكور آمده، در حقيقت براى اشاره به كوتاه‌ترين زمان است.
* از آنجا كه آيات اين سوره، بلكه تمامى قرآن، جنبه دعوت به توحيد و ابلاغ احكام الهى به مردم و انذار آنها در برابر تخلّفاتشان دارد، در آخرين آيه اين سوره (سوره ابراهيم) مى‌فرمايد: «اين (قرآن) پيامى (و ابلاغى) براى (عموم) مردم است» (هذَا بَلَاغٌ لِلنَّاسِ).
«تا همه به‌وسيله آن انذار شوند» (وَلِيُنذَرُوا بِهِ).
و هدف اين است «تا بدانند او خداى يكتاست» (وَلِيَعْلَمُوا أَنَّمَا هُوَ إِلهٌ وَاحِدٌ).
«و تا صاحبان مغز (و انديشه) پند گيرند» (وَلِيَذَّكَّرَ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ).