٤٦ وَقَدْ مَكَرُوا مَكْرَهُمْ وَعِنْدَ اللَّهِ مَكْرُهُمْ وَإِنْ كَانَ مَكْرُهُمْ لِتَزُولَ مِنْهُ الْجِبَالُ ٤٧ فَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ مُخْلِفَ وَعْدِهِ رُسُلَهُ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ ذُو انتِقَامٍ ٤٨ يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَالسَّمَاوَاتُ وَبَرَزُوا للَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ ٤٩ وَتَرَى الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفَادِ ٥٠ سَرَابِيلُهُمْ مِنْ قَطِرَانٍ وَتَغْشَى وُجُوهَهُمْ النَّارُ ٥١ لِيَجْزِىَ اللَّهُ كُلَّ نَفْسٍ مَا كَسَبَتْ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ ٥٢ هَذَا بَلَاغٌ لِلنَّاسِ وَلِيُنذَرُوا بِهِ وَلِيَعْلَمُوا أَنَّمَا هُوَ إِلَهٌ وَاحِدٌ وَلِيَذَّكَّرَ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ
٤٦. آنها نهايت مكر (و نيرنگ) خود را به كار زدند؛ وهمه مكرها (و توطئه‌هايشان) نزد خدا (آشكار و بى‌اثر) است، هر چند مكرشان چنان باشد كه كوه‌ها از جا بركنده شود.
٤٧. پس هرگز گمان مبر كه خدا از وعده‌اى كه به پيامبرانش داده تخلّف كند؛ چرا كه خداوند توانا و مجازات‌كننده است.
٤٨. در آن روز كه اين زمين به زمين ديگر، و آسمان‌ها (به آسمان‌هاى ديگرى) مبدّل مى‌شود، و همه در پيشگاه خداوند يگانه حاكم بر همه چيز ظاهر مى‌گردند.
٤٩. و در آن روز، مجرمان را با هم در غل و زنجير مى‌بينى؛
٥٠. لباس‌هايشان از قطران [: مادّه چسبنده بدبوى قابل اشتعال‌] است؛ و