است از هول و وحشت شديدى كه در آن روز به ظالمان دست مى‌دهد. همان كسانى كه هميشه با نگاه‌هاى مغرورانه و متكبّرانه همه چيز را به باد استهزا مى‌گرفتند، آن روز چنان بيچاره مى‌شوند كه حتّى توانايى بستن پلك‌ها را از دست مى‌دهند.
براى نديدن آن منظره‌هاى هولناك فقط چشم‌ها را خيره‌خيره به آسمان مى‌دوزند، زيرا به هر طرف نگاه كنند منظره وحشتناكى در برابر چشمشان است.
آنها كه خود را عقل كل و ديگران را بى‌خرد مى‌انگاشتند، چنان عقل و هوششان از كف مى‌رود كه نگاهشان به نگاه ديوانگان بلكه مردگان شباهت پيدا مى‌كند؛ نگاهى خشك، بى‌حركت و پر از ترس و وحشت.
به‌راستى قرآن هنگامى كه مى‌خواهد منظره‌اى را مجسّم سازد، در كوتاه‌ترين عبارت، كامل‌ترين توصيف‌ها را ارائه مى‌دهد كه يكى از نمونه‌هاى آن، همين آيه است.
* سپس براى اينكه تصوّر نشود مجازات الهى به گروه خاصّى مربوط است، به‌عنوان يك دستور كلّى، به پيامبرش مى‌فرمايد: «و مردم را از روزى كه عذاب الهى به‌سراغشان مى‌آيد بترسان! آن روز كه ظالمان (چون نتايج اعمالشان را مى‌بينند پشيمان مى‌شوند و به فكر جبران مى‌افتند و) مى‌گويند: پروردگارا، مدّت كوتاهى ما را مهلت ده» (وَ أَنذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذَابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنَا أَخِّرْنَا إِلَى‌ أَجَلٍ قَرِيبٍ).
«تا با استفاده از اين مهلت،) دعوت تو را بپذيريم و از پيامبران پيروى كنيم» (نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ).