بنابراين «نِدّ» معنى عميق‌تر و رساترى از «مثل» دارد.
طبق اين معنى، از آيه مورد بحث استفاده مى‌شود كه كوشش پيشوايان كفر بر اين بوده كه شريكانى براى خدا بتراشند و آنها را در جوهر ذات، شبيه خدا معرّفى كنند تا نظر خلق خدا را از پرستش او بازدارند و به مقاصد شوم خود برسند. در نتيجه گاه سهمى از قربانى‌ها را براى او قرار مى‌دادند و گاه بخشى از نعمت‌هاى الهى- مانند بعضى از چارپايان- را مخصوص بت‌ها مى‌دانستند و گاه با پرستش، آنها را همرديف خدا مى‌پنداشتند.
و از همه وقيح‌تر اينكه در مراسم حجّ خود در عصر جاهليّت، آيين ابراهيم را با انبوهى از خرافات آميخته بودند و هنگام گفتن «لبّيك» چنين مى‌گفتند: لبّيكَ لا شَريكَ لَكَ- إلّاشَريكٌ هُوَ لَكَ- تَملِكُهُ وَ ما مَلَكَ: «دعوتت را اجابت كردم اى خدايى كه شريكى براى تو نيست- جز شريكى كه براى تو است- كه هم مالك او هستى و هم مالك مايملك او». «١»