آتش آن وارد مى‌شوند؛ و بد قرارگاهى است» (جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا وَ بِئْسَ الْقَرَارُ). «١»*
در آيه بعد به يكى از بدترين انواع كفران نعمت كه مشركان مرتكب مى‌شدند اشاره كرده مى‌گويد: «آنان براى خدا همتايانى قرار داده‌اند تا (مردم را) از راه او (منحرف و) گمراه سازند» (وَ جَعَلُوا لِلَّهِ أَندَادًا لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِهِ).
و چند روزى در سايه شرك و كفر و منحرف ساختن افكار مردم از آيين حق، بهره‌اى از زندگى مادّى و رياست و حكومت بر مردم ببرند.
اى پيامبر، «بگو: (چند روزى از زندگى دنيا و لذّات آن) بهره گيريد، امّا عاقبت كار شما به سوى آتش (دوزخ) است» (قُلْ تَمَتَّعُوا فَإِنَّ مَصِيرَكُمْ إِلَى النَّارِ).
در حالى كه نه زندگى شما زندگى است، كه بدبختى است و نه رياست و حكومت شما ارزشى دارد، كه تبهكارى و دردسر و مصيبت است. ولى با اين همه زندگى شما در برابر سرانجامى كه داريد، تمتّع محسوب مى‌شود. در آيه ٨ سوره زمر مى‌خوانيم: قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ: «بگو: اندكى از كفر خود بهره‌گير كه سرانجام از اصحاب آتشى».
نكته‌ها:
١. در تعبيرات معمولى گفته مى‌شود فلان شخص نعمت خدا را كفران كرد، ولى در آيه مورد بحث مى‌خوانيم كه آنها نعمت خدا را به كفر و كفران تبديل كردند. اين تعبير خاص ممكن است به‌خاطر يكى از دو مطلب باشد:
الف) منظور تبديل شكر نعمت به كفران است، يعنى آنها لازم بود كه در برابر