٢٨ أَلَمْ تَرَى إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَةَ اللَّهِ كُفْراً وَأَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ ٢٩ جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ ٣٠ وَجَعَلُوا للَّهِ أَندَاداً لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعُوا فَإِنَّ مَصِيرَكُمْ إِلَى النَّارِ
٢٨. آيا نديدى كسانى را كه (شكر) نعمت خدا را به كفران تبديل كردند، و قوم خود را به سراى نيستى و نابودى كشاندند؟!
٢٩. (سراى نيستى و نابودى، همان) دوزخ است كه آنها در آتش آن وارد مى‌شوند؛ و چه بدقرارگاهى است!
٣٠. آنها براى خدا همتايانى قرار داده‌اند، تا (مردم را) از راه او (منحرف و) گمراه سازند؛ بگو: « (چند روزى از زندگى دنيا و لذّات آن) بهره گيريد؛ امّا سرانجام كار شما (رفتن) به‌سوى آتش (دوزخ) است!»
تفسير:
سرانجامِ كفران نعمت‌ها
در اين آيات روى سخن به پيامبر است و در حقيقت ترسيمى از يكى از موارد شجره خبيثه در آن به چشم مى‌خورد. مى‌فرمايد: «آيا نديدى كسانى را كه