مكان را مى‌درند و به‌سوى ابديّت و بى‌نهايت پيش مى‌روند.
برنامه‌هاى آنها از سر هوى‌وهوس نيست بلكه همگى به اذن پروردگار و طبق فرمان اوست و اين حركت و پويايى و ثمربخش بودن نيز از همين جا سرچشمه مى‌گيرد.
مردان بزرگ و باايمان- اين كلمات طيّبه پروردگار- حياتشان مايه بركت و مرگشان موجب حركت است. آنها آثارشان و كلمات و سخنانشان، شاگران و كتاب هايشان، تاريخ پرافتخارشان، حتّى قبرهاى خاموششان، همگى الهام‌بخش است و سازنده و تربيت‌كننده.
«و خداوند براى مردم مَثَل‌ها مى‌زند، شايد متذكّر شوند» و پند گيرند (وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ).*
در اينجا ميان مفسّران اين سؤال مطرح شده است كه آيا درختى با صفات فوق وجود خارجى دارد كه «كلمه طيّبه» به آن تشبيه شده است؛ درختى كه در تمام فصول سال سرسبز و پرميوه باشد؟
بعضى معتقدند كه وجود دارد و آن درخت نخل است، به همين دليل مجبور شده‌اند كه كُلَّ حِينٍ را به شش ماه تفسير كنند.
ولى به هيچ‌روى لزومى ندارد كه اصرار به وجود چنين درختى داشته باشيم، بلكه تشبيهات بسيارى در زبان‌هاى مختلف داريم كه اصلًا وجود خارجى ندارد.
مثلًا مى‌گوييم: قرآن همچون آفتابى است كه غروب ندارد (در حالى كه مى‌دانيم آفتاب هميشه غروب دارد) يا اينكه هجران من همچون شبى است كه پايان ندارد (در حالى كه مى‌دانيم هر شبى پايان دارد).
به هر حال چون هدف از تشبيه، مجسّم ساختن حقايق و قرار دادن مسائل