گرسنگان را سير مى‌كرد». «١»
در روايت ديگرى مى‌خوانيم: پيامبر صلى الله عليه و آله به عدى بن حاتم (فرزند حاتم طايى) فرمود: دَفَعَ عَن أبيكَ العَذابَ الشَّديدَ بِسَخاءِ نَفسِهِ: «خداوند عذاب شديد را از پدرت به خاطر جود و بخشش او برداشت». «٢»
و در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: گروهى از يمن براى بحث و جدال خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و در ميان آنها مردى بود كه از همه بيشتر سخن مى‌گفت و خشنونت و لجاجت خاصّى در برابر پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌نمود. حضرت آن‌چنان عصبانى شد كه آثار عصبانيّت در چهره مباركش كاملًا آشكار گرديد. در اين هنگام جبرئيل آمد و پيام الهى را چنين به پيامبر صلى الله عليه و آله ابلاغ كرد، خداوند مى‌فرمايد: اين مردى است سخاوتمند. حضرت با شنيدن اين سخن خشمش فرو نشست آن‌گاه رو به‌سوى او كرد و فرمود: پروردگار به من چنين پيامى داده است و اگر به‌خاطر آن نبود آن‌چنان بر تو سخت مى‌گرفتم كه عبرت ديگران گردى. آن مرد پرسيد: آيا پروردگارت سخاوت را دوست دارد؟ فرمود: آرى.
عرض كرد: شهادت مى‌دهم كه معبودى جز «اللَّه» نيست و تو رسول و فرستاده او هستى و به همان خدايى كه تو را مبعوث كرده سوگند كه تاكنون هيچ‌كس را از نزد خود محروم برنگردانده‌ام». «٣»
در اينجا اين پرسش پيش مى‌آيد كه از بعضى آيات و نيز از بسيارى روايات