را نيز شامل مى‌شود و مى‌دانيم كه پيروان قبلًا بر آيين مشركان بودند و نظر مشركان تنها به آنهاست و تعبير عمومى «لَتَعودُنَّ» به‌اصطلاح از باب تغليب است (يعنى حكم اكثريّت را به عموم سرايت دادن). «١»
آن‌گاه اضافه مى‌كند: «در اين حال، پروردگارشان به آنها (دلدارى و اطمينان خاطر داد و) وحى فرستاد كه: ما ستمگران را هلاك خواهيم كرد» (فَأَوْحَى‌ إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ).
بنابراين هرگز از اين تهديدها نترسيد و كمترين سستى در اراده آهنين شما راه نيابد.
* از آنجا كه منكران ستمگر، پيامبران را تهديد به تبعيد از سرزمينشان مى‌كردند خداوند در مقابل به آنها وعده مى‌دهد: «و شما را بعد از (نابودى) آنان در زمين سكونت خواهيم داد» (وَلَنُسْكِنَنَّكُمْ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ).
ولى «اين (موفّقيّت نصيب همه كس نمى‌شود، بلكه) براى كسى است كه از مقامِ (عدالتِ) من بترسد (و احساس مسؤوليّت كند) و از عذاب (من) بيمناك باشد» و آن را جدّى تلقّى كند (ذلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِى وَ خَافَ وَعِيدِ).
بنابراين، موهبت و لطف من نه بى‌حساب است و نه بى‌دليل، بلكه مخصوص كسى است كه با احساس مسؤوليّت در برابر مقام عدل پروردگار، نه گرد ظلم