١٣ وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا فَأَوْحَى إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ ١٤ وَلَنُسْكِنَنَّكُمْ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ ذَلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِي وَخَافَ وَعِيدِ ١٥ وَاسْتَفْتَحُوا وَخَابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ ١٦ مِنْ وَرَائِهِ جَهَنَّمُ وَيُسْقَى مِنْ مَاءٍ صَدِيدٍ ١٧ يَتَجَرَّعُهُ وَلَا يَكَادُ يُسِيغُهُ وَيَأْتِيهِ الْمَوْتُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَمَا هُوَ بِمَيِّتٍ وَمِنْ وَرَائِهِ عَذَابٌ غَلِيظٌ
١٣. (ولى) كافران به پيامبران خود گفتند: «ما به‌يقين شما را از سرزمين خود بيرون خواهيم كرد، مگر اينكه به آيين ما بازگرديد.» در اين هنگام، پروردگارشان به آنها وحى فرستاد كه: «ما ستمكاران را هلاك مى‌كنيم.
١٤. و شما را بعد از آنان در اين سرزمين سكونت خواهيم داد، اين (موهبت)، براى كسى است كه از مقام (عدالت) من بترسد؛ و از تهديدم بيمناك باشد.»
١٥. و آنها (از خدا) تقاضاى فتح و پيروزى (بر كفّار) كردند؛ و (سرانجام) هر گردنكش حق‌ستيزى نوميد و نابود شد.
١٦. به دنبال او جهنّم خواهد بود؛ و از آب بدبوى متعفّنى نوشانده مى‌شود.
١٧. آن را جرعه‌جرعه سر مى‌كشد؛ و هرگز حاضر نيست به ميل خود آن را بياشامد؛