«اللَّه» اضافه شده است. و نيز اينكه يك نعمت بزرگ الهى شامل حال قوم و ملّتى شايسته و يا يك مجازات بزرگ و دردناك الهى دامنگير ملّتى سركش و طغيانگر شده است كه در هر دو صورت شايسته يادآورى است.
در رواياتى كه از ائمّه معصومين عليهم السلام به ما رسيده، «ايّام اللَّه» به روزهاى گوناگونى تفسير شده است.
در حديثى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم كه فرمود: ايّامُ اللَّهِ، يَومَ يَقومُ القائِمُ عليه السلام وَ يَومُ الكَرَّةِ وَ يَومُ القِيامَةِ: «ايّام‌اللَّه روز قيام مهدى موعود و روز رجعت و روز قيامت است». «١»
و در تفسير علىّ بن ابراهيم قمّى آمده: «ايّام‌اللَّه سه روز است. روز قيام مهدى عليه السلام و روز مرگ و روز رستاخيز». «٢»
در حديث ديگرى از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: ايّامُ‌اللَّهِ نَعمائُهُ وَ بَلائُهُ بِبَلائِهِ سُبحانَهُ: «ايّام اللَّه (روزهاى) نعمت‌هاى او و آزمايش‌هاى او به‌وسيله بلاهاى اوست». «٣»
همان‌گونه كه بارها گفته‌ايم، هرگز اين‌گونه احاديث دليل بر انحصار نيست، بلكه بيان بخشى از مصداق‌هاى روشن است.
به هر حال، يادآورى روزهاى بزرگ (اعمّ از روزهاى پيروزى يا روزهاى سخت و طاقت‌فرسا) نقش مؤثّرى در بيدارى و هوشيارى ملّت‌ها دارد و با الهام از همين پيام آسمانى است كه ما خاطره روزهاى بزرگى را كه در تاريخ اسلام بوده همواره جاودان مى‌داريم و هر سال براى تجديد اين خاطره‌ها روزهاى معيّنى را اختصاص مى‌دهيم كه در آن به تاريخ گذشته بازمى‌گرديم، و درس‌هاى