خداست. اگر نقطه خاصّى به نام «بيت اللَّه» (خانه خدا) ناميده شد، دليل بر ويژگى آن است، همچنين عنوان «ايّام اللَّه» مسلّماً اشاره به روزهاى مخصوصى است كه امتياز و درخشش فوق‌العاده‌اى دارد.
به همين دليل مفسّران در تفسير آن احتمالات مختلفى داده‌اند:
برخى گفته‌اند: اشاره به روزهاى پيروزى پيامبران پيشين و امّت‌هاى راستين آنهاست و روزهايى كه انواع نعمت‌هاى الهى بر اثر شايستگى‌ها شامل حالشان شده است.
برخى گفته‌اند: اشاره به روزهايى است كه خداوند اقوام سركش را به زنجير عذاب مى‌كشيد و طاغوت‌ها را با يك فرمان درو مى‌كرد.
و بعضى اشاره به هر دو قسمت دانسته‌اند.
امّا اصولًا نمى‌توان اين تعبير گويا و رسا را محدود ساخت. ايّام اللَّه تمام روزهايى است كه عظمتى ويژه در تاريخ زندگى بشر دارد.
هر روز كه يكى از فرمان‌هاى خدا در آن چنان درخشيده كه بقيّه امور را تحت‌الشعاع خود قرار داده، از ايّام اللَّه است.
هر روز كه فصل تازه‌اى در زندگى انسان‌ها گشوده و درس عبرتى به آنها داده و ظهور و قيام پيامبرى در آن بوده، يا طاغوت و فرعون گردنكشى در آن به قعر درّه نيستى فرستاده شده است.
خلاصه هر روز كه حقّ و عدالتى برپا شده و ظلم و بدعتى خاموش گشته، همه آنها از ايّام اللَّه است.
و چنان كه خواهيم ديد، در روايات ائمّه معصومين عليهم السلام در تفسير اين آيه نيز انگشت روى روزهاى حسّاسى نهاده شده است.
در پايان آيه نيز مى‌فرمايد: «در اين (سخن و در همه ايّام اللَّه) نشانه‌هايى است