خود آن را بپيمايد، موانع گوناگون ايجاد مى‌كنند؛ هوس‌ها را زينت مى‌دهند و مردم را به گناه تشويق مى‌كنند و از درستى و پاكى مى‌ترسانند.
ولى كار آنها ايجاد سد و مانع در راه «اللَّه» نيست بلكه علاوه بر آن، «مى‌خواهند راه حق را منحرف سازند» (وَ يَبْغُونَهَا عِوَجًا).
در واقع آنها با تمام قوا مى‌كوشند ديگران را نيز همرنگ و هم‌مسلك خويش سازند، به همين دليل سعى دارند راه مستقيم الهى را منحرف كنند و با افزودن خرافات و انواع تحريف‌ها و ابداع سنّت‌هاى زشت و كثيف، به اين هدف برسند. روشن است كه «آنان (با داشتن اين صفات و اعمال) در گمراهىِ دورى هستند» (أُوْلئِكَ فِى ضَلَالٍ بَعِيدٍ).
و به دليل همين گمراهىِ دور، بازگشتشان به راه حق به‌آسانى امكان‌پذير نيست، ولى اينها همه محصول اعمال خودشان است.
نكته‌ها:
١. تشبيه ايمان و راه خدا به نور
با توجّه به اينكه «نور» لطيف‌ترين موجود جهان مادّه است و سرعت سير آن بالاترين سرعت‌ها و بركات و آثار آن در جهان مادّه بيش از هر چيز ديگر است، به‌طورى كه مى‌توان گفت سرچشمه همه مواهب و بركات مادّى نور است، روشن مى‌شود كه تشبيه ايمان و گام نهادن در راه خدا به آن، تا چه اندازه پرمعناست.
نور، مايه جمعيّت و ظلمت، عامل پراكندگى است. نور نشانه زندگى و ظلمت نشانه مرگ است. به همين دليل در قرآن مجيد امور بسيار پرارزش به نور تشبيه شده است، از جمله عمل صالح: يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ يَسْعَى‌ نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمَانِهِمْ: «روزى كه مردان و زنان باايمان را مى‌بينى كه نورشان از پيش