خشنود و خوشحال شدند، در حالى كه زندگى دنيا در برابر آخرت، متاع ناچيزى است» (وَ فَرِحُوا بِالْحَيَوةِ الدُّنْيَا وَ مَا الْحَيَوةُ الدُّنْيَا فِى‌الْآخِرَةِ إِلَّا مَتَاعٌ).
ذكر «متاع» به صورت نكره، براى بيان ناچيز بودن آن است، همان‌گونه كه در فارسى مى‌گوييم: فلان موضوع «متاعى» بيش نيست، يعنى متاعى بى‌ارزش.
نكته‌ها:
١. مفسد فى‌الأرض كيست؟
«فساد» كه نقطه مقابل «صلاح» است، به هرگونه تخريب و ويرانگرى گفته مى‌شود. به گفته راغب در مفردات: الفَسادُ خُروجُ الشَّى‌ءِ عَنِ‌الإعتِدالِ، قَليلًا كانَ أو كَثيراً، وَ يُضادُّهُ الصَّلاحُ، وَ يُستَعمَلُ ذلِكَ فِى النَّفسِ وَالبَدَنِ وَالأشياءِ الخارِجَةِ عَنِ‌الإستِقامَةِ: «فساد هر گونه خارج شدن اشياء از حالت اعتدال است، كم باشد يا زياد، و نقطه مقابل آن صلاح است و اين در جان و بدن و اشيائى كه از حدّ اعتدال خارج مى‌شوند، تصوّر مى‌شود».
بنابراين تمام نابسامانى‌هايى كه در كارها ايجاد مى‌گردد و همه افراط و تفريطها در مسائل فردى و اجتماعى، مصداق فساد است. در قرآن مجيد نيز در بسيارى از موارد، «فساد» و «اصلاح» در برابر يكديگر قرار گرفته‌اند. در سوره شعراء آيه ١٥٢ مى‌خوانيم: الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى‌الْأَرْضِ وَ لَايُصْلِحُونَ: «آنها كه در زمين فساد مى‌كنند و اصلاح نمى‌كنند».
در سوره بقره آيه ٢٢٠ مى‌فرمايد: وَاللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ‌الْمُصْلِحِ: «خداوند، مفسدان را از مصلحان مى‌شناسد».
و در سوره اعراف آيه ١٤٢ مى‌خوانيم: وَ أَصْلِحْ وَ لَاتَتَّبِعْ سَبِيلَ الْمُفْسِدِينَ:
«اصلاح كن و راه مفسدان را پيروى مكن».