ديگر «البتّه خلل مى‌گيرد».
* در آيه بعد به اين موضوع اشاره مى‌كند كه روزى و زيادى و كمى آن، به دست خداست: «خداوند روزى را براى هر كس كه بخواهد (و شايسته بداند) وسيع، و براى هر كس كه بخواهد (و مصلحت بداند) تنگ قرار مى‌دهد» (اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَ يَقْدِرُ).
اشاره به اينكه آنها كه به خاطر جلب درآمد بيشتر در روى زمين فساد مى‌كنند، پيوندهاى خدايى را مى‌بُرند و عهد الهى را مى‌شكنند تا درآمد و بهره بيشترى از زندگى مادّى كسب كنند، بدون توجّه به اين حقيقت كه روزى و كم و زياد آن به دست خداست.
اين جمله علاوه بر اين مى‌تواند پاسخ به پرسشى كه صريحاً در آيه ذكر نشده و آن اين است كه بعد از بيان دو گروه حاميان حقّ و باطل در آيات قبل، اين پرسش پيش مى‌آيد كه چگونه خداوند همه اينها را از مواهب و روزى‌هاى خود برخوردار مى‌سازد؟
آيه مى‌گويد: روزى و كم و زياد آن به دست خداست و در هر صورت، متاعى است زودگذر. آنچه بايد روى آن حساب كرد همان سراى آخرت و سعادت ابدى است.
به هر حال نكته مهم اين است كه مشيّت الهى در زمينه روزى‌ها اين نيست كه خدا بى‌حساب و بدون استفاده از اسباب به كسى روزى فراوان دهد، يا روزى او را كم كند، بلكه مشيّت او بر اين قرار گرفته است كه آن را در لابه‌لاى اسباب اين جهان جست‌وجو كند كه: أَبَى اللَّهُ أَنْ يَجْرِى الْأُمُورَ إِلَّا بِأَسْبَابِهَا.
سپس اضافه مى‌كند: «پيمانشكنان و مفسدان فى‌الارض، تنها به زندگى دنيا