شده است، از جمله در روايتى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم كه در تفسير آيه مورد بحث فرمود: ... بِأمرِ اللَّهِ مِن أن يَقَعَ في رَكِىّ أو يَقَعَ عَلَيهِ حائِطٌ أو يُصيبَهُ شَى‌ءٌ حَتّى‌ إذ جاءَ القَدَرُ خَلّوا بَينَهُ وَ بَينَهُ يَدفَعونَهُ إلَى المَقادير وَ هُما مَلَكانِ يَحفَظانِهِ بِالليلِ وَ مَلَكانِ مِن نَهارِ يَتَعاقَبانَهُ: «به فرمان خدا، انسان را حفظ مى‌كنند از اينكه در چاهى سقوط كند يا ديوارى بر او بيفتد يا حادثه ديگرى براى او پيش بيايد، تا زمانى كه مقدّرات حتمى فرارسد؛ در اين هنگام آنها كنار مى‌روند واو را تسليم حوادث مى‌كنند.
آنها دو فرشته‌اند كه انسان را در شب حفظ مى‌كنند و دو فرشته در روز، و به‌طور متناوب به اداى اين وظيفه مى‌پردازند». «١»
در حديثى ديگر از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه فرمود: ما مِن عَبدٍ إلّاوَ مَعَهُ مَلَكانِ يَحفَظانِهِ فَإذا جاءَ الأمرُ عِندَ اللَّهِ خَلَّيا بَينَهُ وَ بَينَ أمرِ اللَّهِ: «هيچ بنده‌اى نيست مگر اينكه دو فرشته با او هستند و او را محافظت مى‌كنند امّا هنگامى كه فرمان قطعى خداوند فرارسد، او را تسليم حوادث مى‌كنند» «٢» (بنابراين آنها او را تنها از حوادثى كه به فرمان خدا قطعيّت نيافته حفظ مى‌كنند).
در نهج‌البلاغة نيز مى‌خوانيم كه امير مؤمنان على عليه السلام فرمود: إنَّ مَعَ كُلّ إنسانٍ مَلَكَينِ يَحفَظانِهِ فَإذا جاءَ القَدَرُ خَلَّيا بَينَهُ وَ بَينَهُ: «با هر انسانى دو فرشته است كه او را حفظ مى‌كنند، امّا هنگامى كه مقدّرات حتمى فرارسد او را رها مى‌سازند». «٣»
همچنين در خطبه اوّل نهج البلاغة در توصيف فرشتگان و گروه‌هاى مختلف آنها مى‌خوانيم: وَ مِنهُمُ الحَفَظَةُ لِعِبادِهِ: «گروهى از آنها حافظان بندگان اويند».
البتّه عدم آگاهى از وجود اين فرشتگان از طريق حس يا از طريق علوم طبيعى