و از آنجا كه همه چيز غير از ذات پاك خداوند محدود است، براى همه آنها «غيب و شهود» وجود دارد، ولى ذات خدا چون نامحدود است و همه جا حضور دارد. بنابراين همه چيز براى او «شهود» است و «غيب» درباره ذات پاكش مفهوم ندارد.
و اگر مى‌گوييم خداوند عالمُ الغَيبِ والشَّهادة است، يعنى آنچه براى ما غيب يا شهادت محسوب مى‌شود براى او يكسان و شهادت است.
فرض كنيد كه ما به كف دست خود در روشنايى نگاه كنيم، آيا ممكن است از آنچه در آن است بى‌خبر باشيم؟ عالم هستى در برابر علم خداوند به‌مراتب از اين آشكارتر است.
٤. آثار تربيتى توجّه به علم خدا
هنگامى كه در آيات فوق مى‌خوانيم خداوند، سخنان پنهانى يا آشكار و رفت و آمدهاى روزانه و شبانه و حركات شما را مى‌داند و در پيشگاه علم او همه آشكار است، هر گاه به اين حقيقت، راستى ايمان داشته باشيم و نظارت دائمى او را بر خود احساس كنيم، دگرگونى عميقى در روح و فكر و گفتار و كردار ما پيدا مى‌شود.
در روايتى از امام صادق عليه السلام نقل شده است در پاسخ كسى كه پرسيد برنامه زندگانى شما چيست؟ امورى را فرمود، از جمله اينكه: عَلِمتُ أنَّ اللَّهَ مُطَّلِعٌ عَلَىَّ فَاستَحيَيتُ: يكى از برنامه‌هاى من اين است كه دانستم خداوند از تمام كارهاى من آگاه است؛ ازاين‌رو از نافرمانى او حيا و شرم دارم». «١»