بعضى ديگر گفته‌اند: جمله‌هاى سه‌گانه بالا اشاره به سه حالت مختلف از اعمال «رحم» در ايّام باردارى است:
جمله اوّل اشاره به خود جنين است كه رحم آن را حفظ مى‌كند و جمله دوم اشاره به خون حيض است كه در آن مى‌ريزد و جذب جنين مى‌گردد و آن را مى‌مكد و در خود فرو مى‌برد و جمله سوم اشاره به خون‌هاى اضافى است كه در ايّام حمل احياناً به خارج ريخته مى‌شود يا هنگام تولّد و بعد از آن دفع مى‌گردد. «١»
احتمالات ديگرى نيز در تفسير آيه داده‌اند كه در عين حال هيچ‌يك از آنها با هم تضاد ندارد و ممكن است آيه فوق اشاره به مجموع اين تفاسير باشد، هر چند ظاهر همان تفسير اوّل است، زيرا جمله «تحمل» حمل جنين را مى‌رساند و جمله‌هاى «تَغيضُ» و «تَزدادُ» به قرينه آن، اشاره به كم و زيادى دوران حمل است.
در حديثى كه در كافى از امام باقر عليه السلام يا امام صادق عليه السلام در تفسير اين آيه نقل شده چنين مى‌خوانيم: الغَيضُ كُلُّ حَملٍ دونَ تِسعَةِ أشهُرٍ وَ ما تَزدادُ كُلُّ شَي‌ءٍ يَزدادُ عَلى‌ تِسعَةِ أشهُرٍ: «غيض هر حملى است كه كمتر از نه ماه متولّد شود «و ما تَزدادُ» هر چيزى است كه از نه ماه افزون شود».
و در دنباله حديث مى‌فرمايد: فَكُلَّما رَأتِ المَرأةُ الدَّمَ الخالِصَ في حَملِها فَإنَّها تَزدادُ بِعَدَدِ الايّامِ الَّتي زادَ فيها في حَملِها مِنَ الدَّمِ: «هر زمان، زن خون خالص در حال حمل ببيند به تعداد ايّام آن بر دوران حملش افزوده مى‌شود». «٢»