بحث شد. «١»
بعد از بيان آفرينش آسمان‌ها و حكومت پروردگار بر آنها، از تسخير خورشيد و ماه سخن مى‌گويد مى‌فرمايد: «و خورشيد و ماه را مسخّر ساخت» (وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ).
چه تسخيرى از اين بالاتر كه همه آنها سر بر فرمان او هستند و خدمتگذار انسان‌ها و همه موجودات زنده‌اند؛ نور مى‌پاشند، جهانى را روشن مى‌سازند، بستر موجودات را گرم نگه مى‌دارند، موجودات زنده را پرورش مى‌دهند، در درياها جزر و مد مى‌آفرينند و خلاصه سرچشمه همه حركت‌ها و بركت‌ها هستند.
امّا اين نظام جهان مادّه، جاودانى و ابدى نيست، «كه هر كدام (از خورشيد و ماه) تا زمان معيّنى حركت دارند» (كُلٌّ يَجْرِى لِأَجَلٍ مُسَمًّى).
و به دنبال آن مى‌افزايد: اين حركات و گردش‌ها و آمدوشدها و دگرگونى‌ها بى‌نتيجه و بى‌ثمر نيست، بلكه «كارها را او تدبير مى‌كند» و براى هر حركتى حسابى و براى هر حسابى هدفى در نظر گرفته است (يُدَبِّرُ الْأَمْرَ).
«آيات را (براى شما) تشريح مى‌كند، شايد به لقاى پروردگارتان (و سراى ديگر) يقين پيدا كنيد» (يُفَصِّلُ الآيَاتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ).*
به دنبال آيه قبل كه انسان را به آسمان‌ها مى‌برد و آيات الهى را در عالم بالا نشان مى‌دهد، دومين آيه از آيات توحيدى اين سوره، انسان را به مطالعه زمين و كوه‌ها و نهرها و انواع ميوه‌ها و طلوع و غروب خورشيد دعوت مى‌كند، تا