تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٦
سورهها اين موضوع را تأييد مىكند.
درباره تفسير حروف مقطّعه قرآن تاكنون در آغاز سورههاى بقره و آل عمران و اعراف بحثهاى مشروحى داشتيم كه نيازى به تكرار آنها نمىبينيم.
به هرحال نخستين آيه اين سوره از عظمت قرآن سخن مىگويد: «اين آيات كتاب (آسمانى) است» (تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ). «١»
«و آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده حقّ است» (وَالَّذِى أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ).
و ترديدى در آن نيست، زيرا بيانكننده حقايق عينى جهان آفرينش و روابط آن با انسانهاست. حقّى است كه با باطل آميخته نشده و به همين دليل نشانههاى حقّانيّتش از چهرهاش هويداست و نياز به استدلال بيشترى ندارد.
«ولى بيشتر مردم ايمان نمىآورند» (وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَايُؤْمِنُونَ).
چراكه اگر انسان را به حال خودش واگذارند و پيروى از معلّمى پاكدل كه در مسير زندگى، هدايت و تربيّتش كند را نپذيرد و همچنان در پيروى از هوسها آزاد باشد، غالباً راه را گم كرده و به بيراهه مىرود.
امّا اگر مربّيان الهى و هاديان راه حق، امام و پيشواى آنها باشند و او خود را در اختيارشان بگذارد، اكثريّت به راه حق مىروند.
بعد از بيان عظمت قرآن، به تشريح بخش مهمّى از دلايل توحيد و نشانههاى خدا در جهان آفرينش مىپردازد و انسان خاكى را در پهنه آسمانها به گردش وامىدارد و اين كرات باعظمت و نظام و حركت و اسرار آن را به او نشان مىدهد، تا به قدرت بىپايان و حكمت بىانتهايش پىبرد و چه زيبا مىگويد: