تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٠
در عبادت، و گناهانى كه مردم مرتكب مىشوند شرك اطاعت است، زيرا در آن اطاعت شيطان مىكنند و به سبب اين عمل براى خدا شريك در اطاعت قائل مىشوند». «١»
در بعضى از روايات ديگر مىخوانيم كه منظور «شرك نعمت» است به اين معنى كه موهبتى از خداوند به انسان برسد و بگويد اين موهبت از ناحيه فلانكس به من رسيده، اگر او نبود من مىمردم يا زندگانيم بر باد مىرفت و بيچاره مىشدم. «٢» در اينجا غير خدا را شريك خدا در بخشيدن روزى و مواهب شمرده است.
مختصر اينكه منظور از «شرك» در آيه مورد بحث كفر و انكار خدا و بتپرستى به صورت رسمى نيست، چنانكه از امام علىّ بن موسىالرّضا عليه السلام نقل شده ايت كه فرمود: شِركُ لا يَبلُغُ بِهِ الكُفرَ. «٣»
ولى «شرك» بهمعنى وسيع كلمه همه اينها را شامل مىشود.
* در آخرين آيه مورد بحث به كسانى كه ايمان نياوردهاند و از كنار آيات روشن الهى بىاعتنا مىگذرند و در اعمال خود مشركند، هشدار مىدهد كه: «آيا ايمن از آنند كه عذاب فراگيرى از سوى خدا بهسراغشان بيايد؟» (أَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَ هُمْ لَايَشْعُرُونَ).
«غاشيه» بهمعنى پوشنده و پوشش است و به پارچه بزرگ كه روى زين مىاندازند و آن را مىپوشاند غاشيه گفته مىشود و در اينجا منظور بلا و مجازاتى