ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ١٤ - فصل ٢ شهادت آن سرور

را خاتمه دهد و براى انجام اين انديشه سوء با خوف و ترس خود را در ميان خوابيدگان پنهان ساخت و هنگامى كه على ع وارد شد و بنماز ايستاد وى فرصت را مغتنم شمرده با شمشير زهر آلود بسر آن حضرت زده و مسلمانان ويژه شيعيان را براى هميشه داغدار ساخت.

على ع پس از اين پيش‌آمد روز نوزدهم و شب و روز بيستم تا ثلث شب بيست و يكم حيات داشت و در همان ثلث آخر شب بيست و يكم بود كه دار فانى را وداع گفت و در حالى كه شهيد شمشير ستم و مظلوم بود بملاقات پروردگار خود نائل آمد.

على ع از اين واقعه كاملا باخبر بود و همواره مردم را از شهادت خود اعلام مى‌كرد.

وقتى كه امير المؤمنين بدست اين ناكس رحلت فرمود حسن و حسين طبق فرمان آن جناب او را غسل داده و كفن نمودند و جنازه او را به غرى كه پشت كوفه واقع بوده دفن كردند و حسب الوصيه قبر او را پنهان داشتند.

زيرا على ع از دشمنى بنى اميه كاملا باخبر بود و مى‌دانست هر گاه آنان از محل قبر او باخبر شوند چه كارهاى زشتى انجام خواهند داد و چگونه از قدرت خود سوء استفاده خواهند كرد.

و همواره مرقد همايونى آن حضرت پنهان بود و دوستان از عكوف ببارگاه او محروم بودند تا در دولت بنى عباس حضرت صادق ع مخصوصان خود را از مرقد آن جناب باخبر كرد و خود در هنگامى كه بر ابو- جعفر منصور كه آن روز در حيره بود وارد شد بزيارت قبر آن حضرت تشرف يافت و شيعيان خود را مطلع نمود و از آن روز زيارت قبر مطهرش شروع و متداول گرديد.

على ع در روزى كه بسراى باقى شتافت شصت و سه ساله بود.