ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ١٢٦ - فصل - ٣٨ كارزار حنين

نخواهند خورد و ابو بكر در آن روز تعجب كرده گفت امروز مانند سابق جمعيت ما اندك نيست كه مغلوب شويم بلكه همواره غلبه با ماست ليكن بر خلاف انتظار بجاى آنكه غالب شوند مغلوب گرديدند و چشم شور ابو بكر بالاخره كار خود را كرد و چون با دشمن روبرو شدند فاصله‌اى نشده شكست عجيبى در مسلمانها افتاد و همه فرار كردند و بغير از ده نفر كه نه تن از بنى هاشم و دهمى هم ايمن فرزند ام ايمن بود كه در آن جنگ كشته شد و بالاخره هاشميهائى كه در ركاب پيغمبر ص مانده بودند آنقدر پافشارى و جانبازى نمودند تا لشكرهاى شكست خورده و فرارى رسول خدا ص يكى پس از ديگرى برگشت.

خداى متعال در اين آيه شريفه از اعجاب ابو بكر كه كثرت جمعيت را بچشم زخم خود فرارى ساخت اشاره ميفرمايد «وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ‌» و در روز حنين كه شما از بسيارى گروه خود بشگفت آمده مردم فراوان شما سودى بكارتان نداشت و زمين پهناور را بر شما تنگ كرد پس از اين از جنگ پشت كرديد و خدا دل پيمبر و پيروانش را آرامش داد.

منظور از مؤمنان على ع و هشت نفر از بنى هاشم‌اند.

در آن هنگام عباس بن عبد المطلب طرف راست رسول خدا و فضل بن عباس طرف چپ و ابو سفيان بن حرث در وقت كوچ كردن استر آن جناب زينش را گرفته بود و على ع با شمشير پيشاپيش رسول خدا ص بمدافعه مى‌پرداخت و نوفل بن حارث و ربيعة بن حارث و عبد اللَّه بن زبير و عتبه و معتب دو فرزند ابو لهب اطراف آن حضرت را گرفته بودند.