ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ٣٧٧ - فصل - ٢ پس از رحلت امام حسن

حسين ع بطرف مكه رهسپار شد و اين آيه را تلاوت كرد: فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ‌[١] موسى بيمناك از مصر خارج و همواره در انديشه بود و از خدا خواست تا او را از آزار ستمگران نگه بدارد حضرت امام حسين از جاده معمولى حركت كرد همراهيان بعرض رسانيدند شما هم مانند پسر زبير از بى‌راهه حركت كنيد كه هر گاه در صدد تعقيب شما برآيند بجناب شما دست پيدا نكنند.

امام ع كه اهل حيله و مكر نيست پاسخ داد بخدا سوگند هيچ گاه از راه عمومى به بيراهه نخواهم رفت و همچنان از همين راه بطرف هدف خود پيش خواهم رفت تا به‌بينم قضاى خدا در باره من چگونه حكومت خواهد كرد.

حسين ع در شب جمعه سوم شعبان وارد مكه مكرمه شد و هنگام ورود اين آيه را تلاوت كرد وَ لَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْيَنَ قالَ عَسى‌ رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَواءَ السَّبِيلِ‌[٢] هنگامى كه موسى ع بطرف مدين توجه كرد و بدان جا رسيد گفت آرزومندم خداى متعال مرا براه راست هدايت فرمايد مردم مكه كه از ورود حضرتش باخبر شدند دسته دسته از ساكنين و آنها كه بقصد عمره آمده بودند بزيارت آن حضرت مى‌آمدند.

ابن زبير هم آن اوقات در مكه بود و در يكطرف از خانه كعبه به بست نشسته و بنماز مشغول بود وقتى از ورود امام حسين ع باخبر شد او هم مانند ديگران بزيارت آن جناب مى‌آمد گاهى دو روز پشت سر هم و گاهى روز در ميان بحضور مى‌شتافت.

ورود امام حسين ع از همه بيشتر بر پسر زبير گران تمام شد زيرا ميدانست با بودن حسين ع مردم با وى بيعت نخواهند كرد و مسلما حلقه اطاعت و ارادت او را جلوتر از وى بگوش خواهند كرد.

[١] آيه ٢٠ سوره قصص

[٢] آيه ٢٠ سوره قصص