ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ٣٧٢ - فصل - ١ دليل بر امامت

پس از آنكه معويه مرد و زمان سازشى كه اجازه نميداد امام حسين ع اظهار امامت نمايد و پرده از روى كار ولايتى خود بردارد بسر آمد حسين ع باندازه كه ممكن بود اظهار دعوت كرد و هر وقتى كه موقعيت بدست مى‌آورد حق الهى خود را براى آنها كه بى‌خبر بودند آشكار مى‌ساخت تا اينكه ظاهرا يارانى پيدا كرد بعد از اين مردم را به جهاد در راه خدا دعوت نمود و خود را براى قتال با دشمنان حق آماده ساخت و با خانواده خود از حرم خدا و رسول بطرف عراق رهسپار گرديد تا شيعيان خود را كه حضرتش را براى نابود كردن دشمنان دعوت كرده بودند يارى فرمايد.

امام حسين ع پيش از خود، پسر عمويش مسلم بن عقيل رضي اللَّه عنه را براى دعوت بسوى خدا و جهاد با اعدا مأمور داشت، مسلم حسب الامر بكوفه وارد شد و مردم كوفه با او بهمين عنوان بيعت كرده و با او پيمان بسته و ضمانت نمودند كه ويرا يارى كنند و از آنچه بصلاح اوست دست برندارند و بالاخره ويرا مطمئن ساخته و عقد بيعت محكم نمودند.

ليكن طولى نكشيد كه پيمان شكستند و حضرت مشار اليه را خوار ساخته و او را بدست دشمنان تسليم كردند مسلم در ميان همانها كه با وى بيعت كرده بودند شربت شهادت نوشيد و كسى از وى يارى ننمود.

پس از شهادت مسلم بى‌وفايان كوفه كه سابقه بى‌وفائيشان روى تاريخ را سياه نموده براى پيكار با فرزند زهرا حركت كردند و اطراف او را محاصره نمودند و او را از توجه بشهرهاى ديگر ممانعت نمودند و بالاخره چنان اسباب درماندگى او را فراهم ساختند كه نه يارى داشت و نه ميتوانستند بطرفى فرار كند و ميان او و آب فرات، حائل شدند و تشنگى را بر او روا داشتند تا بر وى دست يافته و او را شهيد كردند.

آرى حسين ع با لب تشنه شهيد شد، حسين ع مجاهد راه خدا بود حسين ع در برابر تمام سختيها پابرجا بود حسين ع ستم ديد و مظلوم شهيد گرديد بيعت او را شكستند و پرده احترامش را