ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٩٤ - (باب قضاى روزه ماه رمضان)

بوده بايد قضاى آن را بجا آورد.

و اگر كسى شب را به صبح آورد، در حالى كه نيّت روزه گرفتن نداشته باشد، سپس اين فكر براى او رخ دهد، مى‌تواند آن روز را روزه بدارد.

٢٠٠٤- و از آن امام ٧ در باره قاصد روزه مستحبى كه حاجتى برايش رخ داده و نيت نكرده سؤال كردند، پس فرمود: تا عصر وقت نيت دارد. و چنانچه تا عصر مكث كرد و پس از آن به فكر افتاد كه روزه بگيرد، با آنكه چنين نيّتى نداشته، اگر بخواهد ميتواند آن روز را روزه بگيرد.

و زن چون از حيض پاك شود، در حالى كه بقيّه‌اى از روز برايش باقى باشد، همان مقدار بقيّه را روزه تأديبى ميگيرد، و قضاى آن روزه را بر ذمّه دارد، و اگر حيض شود، در حالى كه بقيّه‌اى از روز برايش باقى باشد افطار ميكند، و قضاى آن روزه را بر ذمّه دارد.

و زمانى كه روزه دو ماه متوالى بر مرد واجب شود، و يك ماه از آن دو ماه را روزه بدارد، ولى چيزى از ماه دوم را روزه نگيرد، ميبايد روزه‌اش را اعاده كند، و روزه ماه اوّل براى او كفايت نمى‌كند، مگر در صورتى كه به علّت مرضى افطار كرده‌