ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٠٨ - (باب روزههاى تطوع متفرقه و ثواب آنها)

- يعنى از امام ابو جعفر ٧ در باره روزه روز عرفه سؤال كردم، و گفتم: فدايت شوم، مردم مى‌پندارند كه آن برابر با روزه يك سال است. امام فرمود: پدرم آن روز را روزه نمى‌داشت، گفتم: چرا فدايت شوم؟ فرمود: روز عرفه روز دعاء و مسألت است، لذا من بيم آن دارم كه روزه مرا از دعا ناتوان سازد، و خوش ندارم كه آن را روزه بدارم، و بيم آن دارم كه روز عرفه روز اضحى باشد، و آن، روز روزه داشتن نيست.

مصنّف اين كتاب- رحمه اللَّه- گفت: عامّه براى ادراك فطرى و أضحائى ناموفقند، و علت اينكه آن امام ٧ روزه گرفتن در روز عرفه را ناخوشايند داشته اين است كه در بيشتر سالها همان عرفه روز عيد مى‌بوده است، و مؤيّد اين امر، سخن امام صادق ٧ است كه فرمود:

١٨١٢- زمانى كه حسين بن علىّ عليهما السّلام به قتل رسيد، خداى عزّ و جلّ فرشته‌اى را فرمود تا ندا در داد كه: أيا اى امّت ستمكار و قاتل عترت پيامبر خويش، خداى تعالى شما را به روزه‌اى و به فطرى موفق مداراد!

١٨١٣- و در حديث ديگر آمده است كه: خدا شما را به فطرى و اضحائى‌