ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٧٥ - باب(در بيان نماز حبوه يا عطيه و تسبيح آن كه همان نماز جعفر بن ابى طالب

جزء نوافل شب محسوب كن و چنانچه خواهى همان را جزء نوافل روز بحساب آور، كه بحساب نوافل تو، و نيز نماز جعفر ٧ هر دو محسوب خواهد شد و هر دو ثواب عايد تو خواهد گشت.

١٥٤٠- و أبو بصير از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود: هر گاه شتاب و عجله داشتى پس نماز جعفر را تنها و بدون تسبيح بخوان و بعد تسبيحات را قضا كن.

١٥٤١- در روايت حسن بن محبوب گويد: در سجده آخر نماز جعفر بن- أبى طالب ٧ اين دعا را بخوان: يا من لبس العزّ و الوقار، يا من تعطّف بالمجد و تكرّم به، يا من لا ينبغي التّسبيح إلّا له، يا من أحصى كلّ شي‌ء علمه، يا ذا النّعمة و الطّول، يا ذا المن و الفضل، يا ذا القدرة و الكرم، أسألك بمعاقد العزّ من عرشك و منتهى الرّحمة من كتابك و باسمك الأعظم الأعلى و كلماتك التامّات أن تصلّي على محمد و آل محمد، و أن تفعل بي كذا و كذا (يعنى: اى خدائى كه جامه عزّت و وقار را ببر كرده‌اى و اين جامه مخصوص تست، اى خدائى كه مجد و بزرگى را رداى خويش فرموده‌اى (يا مجد و شرف ردائى است كه بالاى تو سزاوار آنست)، اى خدائى كه تسبيح و تنزيه جز براى او سزا نيست، اى آنكه علمش فراگير همه چيز است، اى آنكه نعمتها و احسانها جمله از تو است از خدائى كه بر بندگان منّت نهاده‌اى و مورد تفضّلشان قرار داده‌اى، اى خدائى كه قدرت و كرم از آن تست و قادر و مكرّم تنها توئى، از تو درخواست مى‌كنم به عظمت آن جايگاهها از