ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٩ - باب نمازگزارى كه درندگان و حشرات و گزندگان بر او حمله كنند و او آنها را بكشد

قطع كرده و متاع خود را به چنگ مى‌آورد، راوى گويد: گفتم: اگر چهار پاى او در ميان نماز بجهد و او بترسد كه حيوان برود و نتواند پس از نماز به او برسد يا در گرفتنش دچار زحمت بسيار شود چه كند؟ آن حضرت فرمود: اشكالى ندارد كه نمازش را قطع كند و حيوان را بگيرد و باز به سر نماز خود برگردد.

١٠٧٢- عمّار ساباطى از آن حضرت (امام باقر ٧) سؤال كرد: اگر شخص مشغول نماز باشد و مارى را در نزديكى يا دور و بر خود ببيند آيا جايز است آن را بگيرد و بكشد؟ آن حضرت فرمود: اگر ميان مار و او يك گام فاصله باشد گام بردارد و او را بكشد در غير اين صورت نه.

شرح: «اين حديث را حمل كرده‌اند بر زمانى كه خوف ضرر رسانيدن مار نباشد يا در صورتى كه خوف باشد چون گرفتن و كشتن آن فعل كثيرى مى‌شود نماز را قطع كند و اين كار را انجام دهد».

١٠٧٣- حريز از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

هر گاه در نماز واجب باشى و ببينى كه غلامت گريخت، يا بدهكارى را ببينى كه مالى از او طلب دارى و ممكن است بگريزد، و يا مارى را ببينى كه بترسى مبادا تو را آسيب رساند در اين صورتها نماز را قطع كن و بدنبال غلامت يا از پى بدهكارت برو، و مار را بكش.

شرح: «در پايان باب يادآور مى‌شود كه در اخبار اين باب خبرى كه متضمّن حكم مربوط به سباع (درندگان) باشد نيامده بود، در حالى كه عنوان باب درندگان و گزندگانى بود كه نمازگزار دچار آنها مى‌شود، ظاهرا سهوى از ناحيه نسّاخ‌