ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٣٣ - باب(در بيان نماز سفر)

بخواند) مگر اينكه در آن محلّ داراى منزلى باشد كه آن را بعنوان اقامتگاه دائمى يا وطن خود اختيار كرده باشد، گويد: به آن حضرت عرض كردم: اختيار وطن يا اقامتگاه گزيدن چگونه محقّق مى‌شود؟ فرمود: باين ترتيب كه در آن زمين يا مزرعه خانه‌اى داشته باشد كه شش ماه (از سال را) در آنجا اقامت كند، اگر چنين وضعى پيدا كرد در اين صورت هر زمان كه وارد آنجا شد نماز را تمام ميكند.

١٣٠٩- و باز مؤيّد ديگر قول مصنّف- رحمه اللَّه- خبرى است كه على بن- يقطين از امام موسى كاظم ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: هر منزلى از منازل كه متعلق به تو است ولى آن را بعنوان وطن و اقامتگاه دائم اختيار نكرده‌اى بايد نماز را در آنجا شكسته يا قصر بخوانى.

١٣١٠- از امام صادق ٧ در مورد شخصى كه مسافتى را يك روز يا دو روز يا سه روز بشكار ميرود سؤال كردند كه آيا نماز را شكسته ميخواند يا تمام؟ آن حضرت فرمود: اگر براى بدست آوردن غذاى خود و خانواده‌اش بشكار رفته بايد نماز را شكسته بخواند و روزه را افطار كند، امّا اگر براى غرضى غير از بدست آوردن غذاى خود و خانواده‌اش رفته باشد (مثلا براى تفريح يا لهو و لعب كه هيچ فايده مشروعى در آن نيست يا براى افزونى مال و نظير اينها) نماز را قصر نمى‌خواند و روزه را افطار نميكند و هيچ كرامت و شايستگى در اين كار يا براى او نيست.

١٣١١- ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت‌