تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٧٤ - تأويلاتى پوچ و بى اساس

او هم‌چنين بر اين پندار است كه فرعون هنگام غرق شدن، ايمان آورد و پاك و پاكيزه و بدون هيچ گونه آلودگى درگذشت.

وى در فصّ موسوى چنين گويد: «زن فرعون- كه با نطق الهى سخن مى‌گفت- درباره موسى به فرعون گفت: او نور چشم من و توست.[١] موسى به سبب كمالى كه همسر فرعون بدان دست يافت، نور چشم همسر فرعون بود؛ چرا كه حق با زبان او سخن گفت. نيز موسى به سبب ايمانى كه خداوند هنگام غرق شدن به فرعون عنايت كرد، نور چشم فرعون بود؛ كه خدا جان او را پاك و پاكيزه و بى هيچ گونه آلودگى گرفت؛ زيرا در حال ايمان و پيش از ارتكاب گناهى، جانش را ستاند. اسلام نيز [گناهان و زشتى‌هاى‌] پيش از خود را نابود مى‌سازد. خداوند فرعون را نشانه‌اى بر عنايت خود بر هر كس كه بخواهد، قرار داد تا هيچ كس از رحمت خداوند نوميد نگردد. اگر فرعون از نااميدان بود، در راه ايمان قدم برنمى‌داشت.

بنابراين موسى عليه السلام چنان بود كه زن فرعون درباره‌اش گفته بود: نور چشم من و تو؛ او را نكشيد؛ باشد كه به ما سود رساند.[٢] همين گونه نيز شد؛ چرا كه خداوند، به سبب او، به آن دو سود رساند.»[٣]

بنگر كه چگونه با لاطائلاتش، بر خدا گستاخى مى‌كند و با صريح سخن خداى تعالى به ضديت برمى‌خيزد.

خداى تعالى- در حالى كه فرعون را به سبب ايمان آوردن در لحظه غرق شدن، سرزنش مى‌كند- مى‌فرمايد: «آلْآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَ كُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ»[٤]؛ «اكنون؟

درحالى‌كه پيش از اين، نافرمانى مى‌كردى و از تباه‌كاران بودى.»

چنان كه فرمود: «وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ‌

[١] .« قُرَّتُ عَيْنٍ لِي وَ لَكَ»( قصص( ٢٨) ٩).

[٢] .« قُرَّتُ عَيْنٍ لِي وَ لَكَ لا تَقْتُلُوهُ عَسى‌ أَنْ يَنْفَعَنا».

[٣] . بنگريد به: فصّ موسوى از فصوص، ص ٤٥٢ و ٤٥٣، با شرح قيصرى. وى در الفتوحات( ج ٢، ص ٢٧٦) سخنى عجيب‌تر و ناپسندتر درباره فرعون دارد و آن، اين كه او در باطن، مؤمن و در ظاهر، كبريايى بود و آن گاه كه از كبرياى خود نااميد شد، باطنش را آشكار كرد و از رستگاران گشت.

[٤] . يونس( ١٠) ٩١.