تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٣٨ - روايات پيرامون خواص قرآن

موارد سخيف اين احاديث ساختگى- كه آثار جعل بر آن هويداست- نيازى به تبيين ندارد.

نبايد حشويه را براى گردآورى اين گونه احاديث بى ارزش و سبك، سرزنش كرد؛ چه، شيوه آنان جمع آورى احاديث ارزشمند و ياوه سرايى‌هاست؛ بدون آن‌كه در اين كار، دقتى داشته باشند. پيشوايان و محدثان بزرگى چون بخارى، نسائى، احمد، بيهقى، ابن حجر، آن پيشواى نقد كننده، نيز كارشناس آگاه و دقيقى هم‌چون سيوطى شايسته سرزنش هستند كه چگونه خود را راضى به پذيرش چنين سخنانى كردند؛ سخنانى كه عقل رشيد آن را نمى‌پذيرد.

شايد اينها ساخته و پرداخته بد خواهانى است كه خواسته‌اند آوازه والاى اسلام را بد نام سازند.

[م/ ١٥٦] آرى، اين روايت ديلمى در «الفردوس»، روايتى صحيح است كه از حديث ابو قتاده نقل مى‌كند: «هر كس در هنگام گرفتارى، آية الكرسى را بخواند، خداوند به فرياد او مى‌رسد»[١]؛ زيرا كلام خداى تعالى، بركتى فراوان دارد كه هر بدى و گرفتارى را از بين مى‌برد.

همين گونه است رواياتى كه درباره برخى از آيات قرآن وارد شده است و مى‌گويد كه اگر اين آيات هنگام گرفتارى تلاوت شوند، خداوند با رحمت خود، آن گرفتارى را بر طرف مى‌سازد.[٢]

[م/ ١٥٧] بيهقى در «الدعوات» از حديث انس روايت كرده است: «هر گاه خدا به بنده‌اى، نعمتى در خانواده و مال و فرزندش دهد و او بگويد:" ما شاء اللَّه لا قوّة الّا باللَّه" هرگز در آن نعمت، گزندى را نبيند؛ مگر مرگ.»[٣]

[م/ ١٥٨] نيز ديلمى از انس روايت كرده است: «هر كس چيزى از خود يا ديگرى‌

[١] . الاتقان، ج ٤، ص ١٣٩.

[٢] .[ اذكارى هم كه براى برخى از گرفتارى‌هاى نقل شده، همين گونه است.]

[٣] . الاتقان، ج ٤، ص ١٤١.