تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٣ - فضايل قرآن

بيان كرده است؛ تا پى آن رويد و از ديگرى دورى گزينيد. به راستى، رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم مى‌فرمود:" گرداگرد بهشت را سختى‌ها و گرداگرد آتش دوزخ را شهوت‌ها فرا گرفته است." ... آگاه باشيد كه همانا، اين قرآن، پنددهنده‌اى است كه نمى‌فريبد و هدايت‌كننده‌اى است كه گمراه نمى‌سازد و سخن‌گويى است كه دروغ نمى‌گويد، هيچ‌كس با اين قرآن ننشست، جز آن كه با افزايش يا كاهشى از نزد آن برخاست؛ افزايشى در هدايت يا كاهشى در كورى و گمراهى. بدانيد كسى را كه با قرآن است، نيازمندى نيست و بى قرآن، توان‌گرى نباشد. بهبودى دردهاى خود را از قرآن بخواهيد و در گرفتارى‌هايتان، از آن كمك بجوييد؛ چرا كه در قرآن، درمان بزرگ‌ترين دردهاست؛ درد كفر و نفاق و تباهى و گمراهى. خواسته‌هاى خود را به وسيله قرآن، از خدا بخواهيد و با دوستى قرآن، به خدا روى آوريد. به وسيله قرآن، از آفريدگان خدا چيزى نخواهيد؛ زيرا براى روى آوردن بندگان به خدا، وسيله‌اى بهتر از قرآن وجود ندارد.

آگاه باشيد كه قرآن، شفيعى پذيرفته است و گوينده‌اى گواهى شده. قرآن هركس را در قيامت شفاعت كند، پذيرفته مى‌شود و هر كه را قرآن سعايت كند، محكوم است. ندادهنده‌اى در روز قيامت بانگ مى‌زند كه" آگاه باشيد، امروز هركس گرفتار بذرى است كه كاشته و دچار عاقبت عملش است؛ جز قرآن اندوزان." پس در شمارِ گردآورندگان و پيروان قرآن باشيد. با قرآن، خدا را بشناسيد و آن را اندرزگوى خويش سازيد. رأى و نظر خود را در برابر آن، متهم كنيد و خواسته‌هاى خود را با آن، فريب‌كار انگاريد.»[١]

[م/ ٢٢] حضرت در خطبه‌اى، جبروت پروردگار متعال را توصيف كرده، برترى و نورانيت اسلام را بيان مى‌كند. ايشان در اين خطبه، قرآن را چنين توصيف مى‌كند:

«سپس بر او (پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله و سلم) نازل كرد قرآن را؛ نورى كه پرتوش خاموشى‌

[١] . نهج البلاغه، ج ٢، ص ٩٠- ٩٢، خطبه ١٧٦.