تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٢ - فضايل قرآن

[م/ ١٨] نيز فرمود: «قرآن، از همه چيز برتر است؛ جز خدا. هر كس قرآن را بزرگ بدارد، در حقيقت، خداوند را بزرگ داشته است و هر كس قرآن را محترم نداند، در واقع، حرمت الهى را سبك شمرده است. حرمت قرآن بر خدا (نزد خدا) چونان حرمت پدر بر فرزندش است.»

[م/ ١٩] هم‌چنين فرمود: «اگر زندگى نيك‌بختان، مُردن شهيدان، نجات در روز حسرت، سايه در روز سوزان و هدايت در روز گمراهى را مى‌خواهيد، قرآن را فرابگيريد؛ چرا كه قرآن، سخن خداى رحمان و نگاهبان در برابر شيطان و سنگينى ترازو (ى اعمال) است.»[١]

امام اميرمؤمنان- كه درودِ درودفرستندگان بر او باد- سخنان پرمنزلتى در توصيف قرآن كريم فرموده است كه گزيده‌اى از آن را در پى مى‌آوريم:

[م/ ٢٠] حضرت در خطبه‌اى خطاب به اهل بصره فرمود: «بر شما باد كتاب خدا كه ريسمان استوار، نور آشكار، درمانى سودمند، سيرابىِ برطرف كننده تشنگى، چنگ زننده را نگه‌دارنده و نجات بخش كسى است كه بدان درآويزد. كجى ندارد تا راست شود و به باطل نگرايد تا از آن بازگردانده شود؛ خواندن و شنيدن پياپى آيات، كهنه‌اش نمى‌سازد؛ هر كه به آن سخن گويد، راست گويد هر كه به آن عمل كند، پيشى گيرد.»[٢]

[م/ ٢١] در خطبه‌اى كه حضرت به اندرز مى‌پردازد و فضيلت قرآن را بيان مى‌كند و از بدعت نهى مى‌كند، چنين آمده است:

«از بيان خداوند بهره‌مند شويد و از مواعظ الهى پند گيريد و نصيحت خداوند را بپذيريد. همانا خداوند با دليل‌هاى روشن، راه عذر را به روى شما بسته و حجت را بر شما تمام كرده است و اعمالى را كه دوست دارد يا ناخوش مى‌دارد، برايتان‌

[١] . جامع الاخبار، ص ١١٤ و ١١٥؛ بحار الانوار، ج ٨٩، ص ١٩.

[٢] . نهج البلاغه، ج ٢، ص ٤٩، خطبه ١٥٦.